|
حرف |
|
خانه وبلاگ
بايگاني شده ها
ايميل من
نویسندگان وبلاگ
فريبا يوسفي
آرشیو وبلاگ
آبان ۸۸
دی ۸٧
امرداد ۸٥
تیر ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
فروردین ۸٥
اسفند ۸٤
بهمن ۸٤
دی ۸٤
لینک دوستان
دوست یابی سالم
وبلاگ هاي عاشقانه
اخبار ایران
تفريحات اينترنتي
آموزش طراحی وب
طرفداران پرشین بلاگ
آمار وبلاگ 
خروجی وبلاگ
لوگوی دوستان
به بهانه ی نفس گرم طبیعت و جوانه زدن درخت ها
مرگ ،
فاصله نبود
بین من و مادرم.
دست های او
باز می شدند
و گره های کور روزهای من .
دست های او
مشق های کودکانه ی مرا ورق زدند
__ آن همه خط سیاه را __
دست های او رقم زدند ، مهربان ،
بعد از آن همه،
پگاه را.
مرگ،
مرگِ گاه گاه فاصله
تولد ِهمیشه بود
و شروع چشم های من
نگاه را.
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٤/۱٢/٢٩ - فريبا يوسفي
اين غزل سروده سال۷۷ است و تقديمش ميکنم به عاشقان بهار:
کبوترم که بهارم به یک نسیم آید
بهار کذب که می آید و نمی پاید
میان لانه ی سردم به روی شاخه ی لخت
و چشم بسته به تقدیر تا چه فرماید
غروب می شود و آسمان آبستن
به سوی شب غم خود را ستاره می زاید
و من دوباره میان دوبال خود تنها
فرو خزیده که؛ فردا بهار می آید
(پرنده خفته و در خواب می گشاید بال
به سرزمین همیشه بهار تا شاید
کسی به حل معمای فصل ها ، دستی
برآورد ، و دگر فاصله نیفزاید )
سحر به چشمه ی خورشید چشم می شویم
و بال می سپرم ، باد ، تا بپیراید
به آسمان بلندم گشوده بال ، اما
سرم به حاشیه ی دامنش نمی ساید ...
(بهار می رسد و شاخه سبز می گردد
و آشیانه ی او را گلی می آراید
پرنده باز نگشته ست از سفر ، از خواب
و سیر می کند آن بی کرانه را شاید .)
20/11/77
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٤/۱٢/٢٧ - فريبا يوسفي
از تن تو فاصله ، فاصله ، فاصله گرفته ام.
بوی عطر نوجوانی تو در مشام من
شرجی شمال ،
چای دم کشيده ،
عطر نو بهاری ِشکوفه های پرتقال
بوی خيس برگهای زنده ،
سال های سبز زندگانی ات...
. بوی عکس های يادگاری جوانی ات
آآآآآآآآی خط ممتد بدون بازگشت !
ای خطوط گود رفته روی پوست !
باتنش چه کرده ايد ؟
ای سکوت های سالهای يخ!
با سرود های تن تنش چه کرده ايد؟
من به قدر سالهای رفته ی خودم دلم گرفته است
قدر روزهای فاصله که بی شماره اند
عکس يادگاری ات ،
ايستاده با غبار سالها
روبروی عادت نگاه من ،
از قديم تا جديد
تکيه داده شانه ات به شانه ای
زل زده هردوتان به چشم تنگ دوربين
با دو چشم ، با دو چشمه ی اميد
لحظه ی شما نشست روی کاغذ و هميشه شد
در شيار سال ها
چند پله رفته ايد از سياه
چند پله مانده ايد تا سپيد ..
.من به قدرروزهای فاصله دلم گرفته است .
...محو می شويد
...........محو و ناپديد ........
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٤/۱٢/٢٦ - فريبا يوسفي
فاصله گرفته ام
چنانکه هيچ نقطه ای به هيچ نقطه ای نمی رسد
هيچ درد مفرطی به زايمان
هيچ گريه ای به هيچ...
خط کشيده ام ،
روی پلک های خود ، سياه
رنگ کرده ام خطوط ساده را
رنگ های وحشی ِهراس
رنگ های تلخ ، رنگ التماس!
من هزار مرتبه ، هزار روز
گم
کرده ام ميان اين همه خط عجيب ،
خويش را .
خويش را که ساده بود،
بی نياز بود و بی هراس .
در کنار واژه ها هزار بار زاده می شد از خودش .
شعر می شد و دروغ می شنيد
گوش می سپرد ، گوشهای سادگی.
دل
می سپرد و پس نمی گرفت
راه را تا ته نگاه
ونگاه را تا تمام راه ، می سپرد
هر چه می شنيد راست بود
هرچه می شنيد خوب خوب بود
آه ! او ـ من،همان من قديمی بدون آه ـ
آه !او ـ من ، همان که هيچ گاه
ناتوان نمانده بود، ناتمام هم ـ
من ، ... تمام شد
وهنوز قافيه
چند واژه مانده بود تا پگاه.
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٤/۱٢/٢٤ - فريبا يوسفي
و امشب فقط بيتی از حسين منزوی که از صبح (نمی دانم چرا ) درذهنم می چرخد :
گشاده سينه گی کن،عشق اگربسيار می خواهی!
که سهم قطره و دريا به استعداد می آيد.
..و..
....که ...عشق ...از بی زمان ...از ناکجاآباد... می آيد
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٤/۱٢/٢۳ - فريبا يوسفي
پشت بر قبله ی سنگ
در برابر خيالی وسيع
درلحظه ی شيرين عبادت
تورا می سرايم
که اکنون وزيده ای با بادهای غرب به من
درهيئت همان بت ديرين
درقالب صدای قديمی
صدايم کرده ای
بهانه ی تازه ی امروز
در همان قالب کهنه ...
وبه سجده ام وا می داری
سجده بر دفتر خيس شعرم
با چشم ها ی باز
ودستهای متحرک ،
نيازمند يکی شدن باتو.
دردمندانه می خواهمت
در قالب همان بت ديرين
متعهدم و پايدار و ديوانه
...
تا اوج تو پر کشيده ام
وبغضم فرودم می دهد
وسنگينی قلبم
واشک های بی وقفه ام
...
دست نيازم تا آن سوی ابرها دراز می شود
شرق را به غرب می رسانم
وغروب راآغاز می کنم
خدای من بزرگ وبزرگتر می شود
وسعتی از شرق به غرب
و از قلب زمين تا قلب کهکشان های ناشناخته
و اين باد مهربان
از غرب می آيد و صورتم را نوازش می کند.
خدای من !
عشق را به چه گلی ، درختی ، کلمه ای تشبيه کنم
گوياتر از خود عشق؟
در لحظه های نيستی
که صدای توبود و من نبودم
در باورم هزار لکه ی پراکنده به هم پيوست
تا عظمت شيرين عشق شکل بگيرد
اين وسعت بی مرز
که به هيچ نقطه ای مانند نيست .
باور کنم صدای حقيقت را
که از گوشه های اتاقم
در گوشم می پيچد ؟
ومن تاب می خورم درخودم
و می لغزم تا اعماق تو؟
رهايم نمی کنی ؟ خدای خوبِ دور ِ نزديکم؟
خدای خوب لغزانم ؟
رهايم نمی کنی؟
جای می گيری و می پری
شيرين تر از هزار قند !
دستان مهربان تورا می نويسم
زيبای ناپيدای خوش رنگم ! بزرگم!
شيواتراز شعر های حافظ!
سرودنت کار ِکارگاه خيالم نيست
مگر چند گونه ای؟
ماهيِ عجيبِ اعماقِ ا قيانوس!
حشره ی کوچکِ بين تار و پودِ برگ!
خفاش!
قناری!
قشنگِ خوش صدای من !
زشتِ زيبای من!
در من چنان نشسته ای که اختيارم نيست.
در دستهای من ، تو می نويسی باز خودت را
خودستای پر غرورم !
مرا به رنج می اندازی و لذت
اشک های مرا می ريزی با لذت .
در قالبم می آيی و می روی .
لغزانِ نامانا !
تا تکرار اين لحظه های شيرين تر از شهد
به کمين بنشين
به کمين می نشينم .
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٤/۱٢/٢٢ - فريبا يوسفي
همچون بهاری که پيش روست
سبزم کن ای طراوتِ دوست!
روزها و لحظه های تغيير ، بی آنکه متوجه باشيم ، به آرامی وظرافت آب شدن و جاری شدن برفها از بلندای خاک تا گودی به آب نشسته ،نزديک می شوند.
همچنان که از طبيعتيم ،دلگيری عجيب، دلگيری غريب اين روزها را حس می کنيم
جزء طبيعتيم ؛ درخت و نسيم و رقص
دلگيری اين روز ها ... اين روزها با ما .
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٤/۱٢/۱٦ - فريبا يوسفي
دنیای پر هیاهوی تو خالی
صدایش کر کرده است مرااز شنیدن صدای خودم و گریزی نیست
به کجا پناه ببرم که خودم باشم سلطان گوش و چشم و مغزم ؟
بس نبود آیا این همه در بی هویتی خود ، دست و پای بیهوده زدنم؟
پس سکوت من کجا شروع خواهد شد ؟
"زندگی شاید ریسمانی باشد که مردی با آن ..." *
من پشت کرده ام به آفتاب
پشت کرده ام به جمعه
به پرنده ، درخت
به رود و دریا
به هرچه که روزی از آنها ، هزار بار زاده می شدم
همچنان که به کودکی ساده بودن .
پرت شده ام در هوای نامتناهی
ریشه هایم در خاک سخت جا مانده اند
در زیر سنگ ها ، که کتیبه های اندوه نسلند.
ریشه هایم را جا گذاشته ام در نا متناهی .
آه حتی نوشتن از یادم می رود .
من می دانم که هرچه می اندیشم ، همانم و
و می خواهم بیندیشم که این ارباب تـقــدیربه حرکت در خواهد آمد ،
روزی از پشت سنگها ، به میان باغ های گل.
به دشت های شاد هموار و همواره...
خودم را دوباره پرت می کنم به آغوش سرد روزهای تکراری
به آشپزخانه اشتها
به کارخانه ی پول ، اداره ی اقتصاد
به خیابان از همه رنگ؛ لحظه ، لحظه...
به ناگزیری دست ها ، پا ها ، کیف ها و ساعت ها !!!!
به ناگزیری این سیل
این سیل خروشنده ی بی انتها
از شربت شهادت تا قرص اعصاب
ازشربت انگور تا قرص شادی
کودکان من به فردای شاد می افتند در این سیل روان
از هرچه دور می شوند به هرچه دیگر نزدیک .
ریشه های من که سنگ نوشته برایشان خریده ایم
ریشه های کودکان بی نیاز به مرگند در عصر شبیه سازی و خودسوزی .
*
...هیچ کس برنمی خیزد از مرگ ...
هیچ کس ، جز درختی که بر گور .
شهریور / 84
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٤/۱٢/۱۳ - فريبا يوسفي
ماجرا جو نبودم .
ولی دیوانه
دیوانه آنقدرتا دلتنگی هزارساله ی هجر
فراموشکاری رفیقم نبود درآنجایی که باید باشد
و دیوانه تر می شدم لحظه به لحظه
و دیوانه تر آنقدر تا فریاد ، شکستن،طغیان
دیوانه تر تا له کردن هرچه غیر متصور درزیر پاهای دلتنگی ام
گوش من کجا و صدای مهربانت؟
چشم من و دیدارت ؟
دستم به دامان باد .
گریه می کنم مجنون گون، که می داند که لیلایم و در من مجنون !
گریه میکنم تا صدایت ، نگاهت ، دستت و ، دامانت ودستم ...
خروشم به اوج و فریادم نارسا ...
فریادم به اوج و دستم به دامان باد
درتار و پود هستی ام وزیده ای بی گذر .
وزیده ای مانادرریشه هایم درخاک تو،در ساقه ام به دورت و دربرگهایم درآفتاب تو.
درهستی ام وزیده ای مانا
تا برده ای مرا آنجا که می روی هرجا...
این است که وزیده ای مانا ، که بُرده ای !
بی خویش ، درهیچ نقطه ای نشانم نیست
شعرت کرده و نوشیدم
مست می چرخم و دیوانه
که لیلایم ودر من مجنون
لیلایم در مجنون با مجنون بی مجنون
این داستان معکوس من ، از یوسف برگشته ؛
و این وارون درمن جان به قوت گرفته ،
تا پیراهن چاک مجنون از پشت
ولیلای بی عزیز ، عزیزش تو .
قصه ای وارون و تازه ، از من به فریاد ، به جنون تا رودی در مصب
ناشنوای هر آوایی هر خنده و گریه ایی
و کور و بینای تنها تو تا مصب این رود ناآرام.
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٤/۱٢/٩ - فريبا يوسفي
بيتی خوانده ام ،نام شاعرش را نمی دانم :
تاک را سيراب کن ای ابر رحمت دربهار
قطره تا می ، می تواندشدچراگوهرشود
و بيتی خوانده بودم از سعدی ، سعدی عزيز:
تنگ چشمان نظر به ميوه کنند
ما تماشا کنان بستانيم
و
تو به سيمای شخص می نگری
ما درآثار صنع حيـــــــــــــــــــرانيم!
و ... امشب دلم به اندازه ی گوری تلخ، گوری سياه ،به مرگ نيازمند است
تنها علاج ،تنها تسکين هر دردی ،درديست از همان نوع اما شديدتر،
مرگ !، تنها درمان تنهايی!
نوشدارويم نباشی، ديریست که ديرست!!! که دير .
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٤/۱٢/۸ - فريبا يوسفي
کلمه می آيد
و حرفم می رود ...
کلمه فاصله می آورد بين حرف ها يم با تو .
سقوط می کنم روی دفتر
سقوط می کنم و زير اين خودکار آبی غوطه می خورم .
کوچک می شوم
ولابلای حرف های بی ربط ،گُم .
دنيای تازه ی کهنه
زادن خود را در گورها پنهان می کند
همچنان که مرگ را در گريه ی نوزادان.
چقدر ؟
چه قدرفاصله از تو کافيست
که سرما بزرگ شود
ونبودنت احساس؟
چقدر ؟
چقدرعشق به دروغم بلرزاند
و به تهی رهايم کند ،
تا بزرگترين ،بزرگترين خلأ را پرکند ؟
می گويم و کلمه سدی می شود تا حرفم نگفته بماند ،که تـــــــو...
پيام هاي ديگران () link ۱۳۸٤/۱٢/۸ - فريبا يوسفي